İmece Mama Hikayesi

Yıl 2018, aylardan Haziran. Güzel bir yaz akşamı.

Eşimle beraber akşam yemeği için masaya oturduk bir yandan da haberleri takip ediyoruz.

-Şimdiki haber Sakarya’dan,

-Sakarya’da 4 bacağı ve kuyruğu kesilen yavru köpek yaşam mücadelesi veriyor!

Haberi izledik ve bir süre sessiz kalıp öylece televizyon ekranına baktık.

….

Bir dergide okumuştum. Yetişkinler anne & baba olduktan sonra hayvanlara karşı ilgi duyabilir, hatta yavru köpeklerin bakışları onlara evlatlarını anımsatabilir gibi durumlardan bahsediyordu.

Haberi izlerken sanki karşımda oğlum vardı. Henüz 10 aylık oğlum. Elleri kolları kesilmiş, üzgün gözlerle bakıyordu bana. Sanki “yardım et” der gibiydi. O gece uyuyamadım…

Hikaye “Kara Melek” ile başladı.

Benimde birçok insan gibi farkındalığım maalesef bu üzücü olaydan sonra gelişti. Bunu yapan ben değildim ama kendimi suçlu hissediyordum. Bunu yapan bir insandı ve bende insanlık adına kendimi hayvanlara karşı borçlu hissediyordum. Saçma gelebilir ama tam olarak hissettiğim buydu.

Önce ev ve işyerimin çevresindeki hayvanları beslemeye başladım. Elimden geldiğince bakıma muhtaç hayvanların tedavileriyle ilgilendim. Sosyal medyada takip ettiğim gönüllülere destek olmaya başladım. Gördüğüm her üzücü duruma kayıtsız kalamadım. Hep çorbada tuzum olsun istedim. İmkanım varsa destek oldum yoksa yakın çevremi konuya dahil ettim. Çalıştığım işyerinde sokak hayvanları için etkinlikler düzenledim vs.

Zaman içinde şunu anladım. Bunun sonu yok!

O dönem sokak hayvanları ile ilgilenen insan sayısı şimdiye oranla daha azdı ve gönüllülerin en büyük sıkıntısı ise destek görememekti. Gün geçtikçe benimde imkanlarım daralmıştı ve bir çıkış yolu arıyordum. Bu çaresizlik beni böyle bir organizasyona doğru sürükledi.

Şimdi Sizlerleyiz..

Amacımız, Türkiye’nin her şehrinde sokak hayvanları için canla başla çalışan dernek ve gönüllülerin başta beslenme olmak üzere bakım ve tedavi ihtiyaçlarına destek olmak.

Bir hayvanın bile hayatına dokunabilirsek ne mutlu bize…

Tuğrul Keskin
Kurucu / Gönüllü